ADMINISTRACJA
15 czerwca 2011
SAMORZĄD UCZNIOWSKI
15 czerwca 2011

PATRON JANUSZ KORCZAK

To już pewne!
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej postanowił, że rok 2012 został uznany za rok Korczaka!
To wiekopomne wydarzenie dla naszej szkoły, dla  Polski  i Europy!

Po nadaniu SP6  im. Janusza Korczaka staliśmy się szczególnymi spadkobiercami jego myśli pedagogicznej i dorobku literackiego.
Nie będą nam obcy bohaterowie „Józków, Jaśków i Franków”, „Bankructwa małego Dżeka” czy „Króla Maciusia I”. Poznamy „Pamiętnik”- zapiski z getta. Pamiętać będziemy „złote myśli” patrona odnoszące się do właściwego traktowania okresu dzieciństwa – odkrywcze na czasy, w których Korczak je sformułował i aktualne do dzisiaj (stanowią podstawę Konwencji Praw Dziecka ustanowionej przez Organizację Narodów Zjednoczonych).

Dlaczego to rok 2012 stał się taki przełomowy?
W tym właśnie roku przypada:

  • 100. rocznica założenia Domu Sierot (1912) w Warszawie, w którym Korczak został jednocześnie dyrektorem.
  • 70. rocznica śmierci Korczaka razem z dziećmi – sierotami z getta warszawskiego (1942) w obozie zagłady w Treblince.

Dlaczego 2012 jest szczególnie przełomowy dla Nas?
To 10. rocznica nadania SP6 w Kołobrzegu im. Janusza Korczaka (2002)!


PATRON SZKOŁY
Janusz Korczak (prawdziwe nazwisko – Henryk Goldszmit)

Z pochodzenia Żyd. Urodził się 22 lipca 1878 lub 1879 roku w Warszawie. Jego ojciec adwokat zmarł, gdy ten był jeszcze młodym chłopcem. Z wykształcenia był pedagogiem i lekarzem, ale swoje życie w całości poświęcił dzieciom i ich problemom. Był także pisarzem. Jego debiut miał miejsce na łamach tygodnika satyrycznego pod tytułem „Kolce”. Stworzył i był kierownikiem żydowskiego Domu Sierot w Warszawie (działał od 1911 do 1942 roku) i sierocińca Nasz Dom (do 1926 roku).Był zagorzałym obrońcą Praw Dziecka. Zginął 6 sierpnia 1942 roku wraz z wychowankami sierocińców i pracownikami w obozie zagłady w Treblince. Do końca pozostał z dziećmi, dla których był jak prawdziwy ojciec…

Janusz Korczak był pedagogiem i pisarzem dla dzieci i młodzieży. Urodził się w zamożnej rodzinie inteligenckiej żydowskiego pochodzenia, ale na skutek choroby i śmierci ojca wcześnie zetknął się z niedostatkiem. Studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim, później studia uzupełnił w Berlinie i Paryżu. W 1903 roku objął posadę lekarza w szpitalu dziecięcym w Warszawie. Podczas wojny rosyjsko-japońskiej i I wojny światowej był lekarzem wojskowym.

Pracę literacką zaczął od dramatu „Którędy”, wyróżnionego w 1898 roku na konkursie Kuriera Warszawskiego. W 1900 roku zaczął współpracować z pismem humorystycznym Kolce. W 1901 roku wyszła pierwsza książka Korczaka „Dzieci Ulicy”, wskazująca już na jego przyszłe zainteresowania. W latach 1902-1905 Korczak współpracował z Głosem J.W.Dawida. Rozgłos przyniosła mu nie wolna od młodopolskich naleciałości powieść „Dziecko salonu”, wydana w 1906 roku. Zawarł w niej krytykę mieszczańskiej rodziny i jej metod wychowawczych. Owocem pierwszej bezpośredniej pracy z dziećmi na koloniach są „Jośki”, „Mośki” i „Srule” (1910) oraz „Józki”, „Jaśki” i „Franki” (1911). W książkach tych, zdradzających charakterystyczne dla całej twórczości Korczaka znakomite wyczucie i znajomość psychiki dziecięcej, zarysowuje się już pełen szacunku i zaufania stosunek do dzieci, który stanie się podstawą jego systemu pedagogicznego.

System ten realizował praktycznie jako kierownik Domu Sierot (1911-1942) i najbliższy współpracownik Naszego Domu, prowadzonego przez Marię Falską. Oba te zakłady przekształcił w małe społeczeństwa dziecięce o szeroko rozwiniętym samorządzie. Swoje zasady wychowawcze Korczak wyłożył w pismach pedagogicznych, z których najważniejszy jest cykl „Jak kochać dziecko” (1919-1921). Był również wykładowcą Instytutu Pedagogiki Specjalnej i Wolnej Wszechnicy. W latach 1926-1930 redagował Mały Przegląd – eksperymentalne pismo dziecięce, którego był jedynym dorosłym współpracownikiem. W latach 1935-1936 prowadził jako Stary Doktor gawędy radiowe. Jego książki dla dzieci, m.in. „Sława”, „Bankructwo małego Dżeka”, „Kajtuś czarodziej”, „Król Maciuś Pierwszy” i „Król Maciuś na bezludnej wyspie” należą do arcydzieł gatunku. Łączą w sobie harmonijnie walory artystyczne i wychowawcze.

W 1942 roku Korczak zostaje zamknięty w getcie z wychowankami Domu Sierot. Odrzuca propozycję ocalenia i w sierpniu 1942 roku zostaje wywieziony wraz z dziećmi do obozu zagłady w Treblince, gdzie zginął. Janusz Korczak był prekursorem walki o prawa dziecka. Zwracał szczególną uwagę na nierównoprawną pozycję dzieci w społeczeństwie, ich niewolniczą zależność od dorosłych. Domagał się uznania dziecka za pełnowartościowego człowieka od chwili narodzin i na każdym etapie swego istnienia. Uważał, że dziecko ma prawo być sobą, być takim, jakim jest. Poglądy te znalazły odbicie w nowoczesnym antyautorytarnym systemie wychowania, który respektował potrzeby i dążenia dziecka, a zarazem skłaniał dziecko do pracy nad sobą.

„Bądź sobą – szukaj własnej drogi,
poznaj siebie, zanim dzieci zechcesz poznać.
Zdaj sobie sprawę z tego do czego sam jesteś zdolny
zanim dzieciom poczniesz wykreślać
zakres ich praw i obowiązków”

Dodaj komentarz